ve emin olun ki ben de mogwai,eits,sigur ros üçgeninde dönen bir dinleyici değilim.ki durum bunu gösterse de,hissedilenlerin pek de değişeceğini zannetmiyorum.çünkü benim için “cop bir çıta hissettirdi,ama mogwai o bir çıtanın üstüne iki çıta daha koydu.ama eits beş çıta birden koydu” gibi bir durum yok.farklı tatlar,beynimi yoran melodiler falan işte.sanırım iş birazcık bizde bitiyor.

Kopya, taklit muhabbetine gelince… Cok bos. Kim ne yaparsa yapsin. Zorla kimse dinlemiyor ya.

evvela sunu soralim; ““üff tam mogwai oldu süper oldu”” ifadesi neye musteniddir? yazi yahut yorumlar dahilinde bu tip bir elestiri mevcut mudur? yok eger mevcut degilse bu argumanin cikis noktasi kimin rektumudur? ayni sekilde, ““drone, ride ağırlıklı davul ve kreşendo” şeklinde basite indirgenmiş bir etiket yapıştırmak” bizatihi post-rock denegelen janrin tanimlayici bir ogesi degil midir? “aha metallica” demesek de, mesela muzik icine alto bir saksofon entegre olsa “aha jazzy” diyebilmemize olanak saglayacak bir -etiket degil!- tanim araligi degil midir? peki, minibusculuk bunun neresinde? yoksa boylesine mesnedsiz iddialar ureten ve bu iddialarla nereye saldirdigi bile belli olmayacak sekilde “onumuze gelene yuz tekmik” oynayanda mi?

retorik sorulari bir kenara birakirsak, sizin muhteviyatinizda coreklenmis kiskancligin aksine herhangi bir olumlu/olumsuz durtu icinde olmadan change of plans’e yonelik iyidir/kotudur gibisinden bir anket duzenlenmis degil buradaki sayisiz satir icinde. keza tartismalar bununla sinirli degildir, olmamalidir. bu bana hep ayni reklami hatirlatagelmekte; bir tartisma programinda a kisisi araba icin “iyi araba” der, b kisisi “kotu araba” der, programin sunucusu da “programimiz burada son bulmustur” diyerek reklamin diyalektik altmetnini uygun kulaklara fisildar: maddesel yahut dusunsel boyutta olan her sey ikiliklidir ve iyi ya da kotu olarak degerlendirilemeyecek kadar genis bir dizi deger ihtiva edebilmektedir.

peki tartisma nedir? tartisma; change of plans’in “iyi” bir muzik yapmasina ragmen, aslinda kumdaki ayak izlerini takip etmesinden kaynaklaniyor olmasindan kaynaklanan bir elestiridir. bu kimi icin yeterli olabilir ama kimi icin de olmayabilir, kisi farkli seylerin arayisinda olabilir ve overdrive’i tavan yapmis bir gitara eslik eden sakin bir davulun ara ara patlamasiyla olusan kresendo sablonuna “post-rock” degil, “alisilageldik bir muzik cercevesi” demeyi tercih edebilir. oyle ya, post-rock adi verilmis olan janr, uzerinde bir konsensusa varilmis bir muzikal butunden cok, tavirsal bir algoritmayla isleyegeldiginden, “ben post-rock yapiyorum” diyen her grubun “post-rock” janrina dahil edilmesi artik normal bir durum haline gelmis bulunmakta. bunun icin de belli yollari takip eden gruplar var ki, bunlarin arasinda cok ama cok “iyi” gruplarin da bulundugunu daha once de belirtmis idim. sadece bunlari estet bir bakis acisindan cok, verilen haz ve heyecan hissiyle degerlendirmek ve bu bakis acisini kullanarak bir yorumda bulunmus olmak nasil bir “emege saygisizlik” yahut “elestiri ego”su yanilsamasi olusturuyor, bunu da on yillarca dusunsem cozemem sanirim.

avrupa’da insanlarin nasil elestiriler yaptigi yonundeki yorumunuzu da not ettim. bundan sonra dinledigim her sey icin “harika, super, emeklerine korkunc saygi duyuyorum” demeyi bir gorev olarak kabul edecegim. siz de o sirada bol bol review okuyun derim, hem daha guclu argumanlara sahip olursunuz, hem de avrupa’da o hic bir sey yapmiyor dediginiz insanlarin en ufak hususta dahi ne buyuk elestiriler getirdigine sahit olursunuz. bir de bir ara dandadadan yahut dinar bandosu gibi, sablonlarin disina cikarak ve alamet-i mumeyyizelerini on plana koyarak muzik yapan gruplar hakkinda fikir teatisinde bulunmayi arzu edecek olursaniz, onun da tartismasini seve seve yapariz.