Arctic Monkeys, 2000′li yılların Next Big Thing furyasının kaymağını en çok yiyen gruplarından biriydi -ki hala da öyle- İlk albümleri olan Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not çıktığında “vay be, 17′lik çocukların yaptılarına bak” lafları eksik olmadı çoğu insanın ağzından.Almadıkları ödül kalmadı, Brit’ler Mercury’ler ve daha bir sürüsü.Daha ilk albümü dinlerken ikinci albümleri Favourite Worst Nightmare çıktı.Bu albümle beraber büyüdüklerini göstermek için o kadar kasmışlar ki, albümü dinlerken anlıyordunuz “üstümüzdeki 17′lik çocuk izlenimini atalım” atmosferini.Grup olarak genellememek lazım, aslında tek kasan Alex Turner’dı.

Şimdiyse Alex Turner yepyeni bir proje ile karşımızda.The Rascals’ın Miles Kane’i ile The Last Shadow Puppets’ı kuran Turner yeni arayışlar içerisine girmiş gibi gözüküyor.Peki başarılı olmuş mu? Kesinlikle.Bu ortaklığın temeli ise kane’in grubunun arctic monkeys ile turlamasıyla atılıyor ve Kane’in Arctic Monkeys’in ikinci albümünün yapımında katkıda bulunmasıyla iyice pekişiyor dostlukları.Bir gün ise albüm yapmaya karar veriyorlar ve bu albüm elimize geçiyor.

albüme gelecek olursak buram buram retro kokusu alıyorum şarkılarda.zaten albümü yaparlarken scott walker’dan ve david Bowie’den bolca etkilendiklerini, 60′ları geri getireceklerini ima eden cinsten laflar söylemişlerdi ama ben bu kadar beklemiyordum.sanki karşımda indie rock şarkıları söyleyen bir scott walker var.

albümün en güzel ikinci yanı ise içinde bulundurduğu yaylı çalgılar.şarkıların yaylı aranjmanlarını arcade fire’ın yarı zamanlı elemanı owen pallett (nam-ı diğer Final Fantasy) yazmış.yaylı kısımlar ise 22 kişilik bir orkestra tarafından çalınmış.bazı duyumlara göre alex turner canlı performanslarda orkestrayı yanında taşımak için plak şirketi ile tartışmış.sonuçta şarkılara karakterini veren yaylılar, bu tartışmasında gayet haklı turner.

ilk single ve albümün açılış şarkısı olan, albümle aynı adı taşıyan the age of understatement tipik bir arctic monkeys şarkısı aslında.ilk single olarak yayınlanması yeni albümü arctic monkeys fanlarına sevdirmek adına uygulanmış bir strateji de olabilir.İkinci single olarak yayınlanacak standing next to me’yle beraber retro atmosferine giriyoruz.bu atmosfer My Mistakes were made for you’da tavana vuruyor deyimi yerindeyse.kanımca da albümün en güzel şarkısı olmuş.ondan sonra gelen black plant ise onun kadar harika bir şarkı, utanmasam “serge gainsbourg şarkısı bu” diyeceğim.Miles kane’in en çok sesinin duyulduğu şarkı olan the meeting place ise kalbi tam onikiden vuran cinsten.

Arctic Monkeys’e mesafeli davranan, her albümlerindeki herhangi bir şarkıya kulp takan ben bile kusur olacak bir şeye raslamadım şu albümde.Kötü diyecek şarkı bulamadım.”The last shadow puppets, alex turner’ın kendine yakışanı giymesidir” gibi salak bir espri yapacağım ama alex turner kendini bulmuş gibi duruyor.bıraksın arctic monkeys’i, miles kane ile albümler yapsın turner.böyle devam ederse alex turner 5-10 sene sonra müzik dehası falan olacak gibi gözüküyor, benden söylemesi.

(1 oy verilmiş, ortalama: 5/4)

 Loading ...

yorum bırakın