Yaklaşık 1 hafta kadar sürekli Björk’le PJ Harvey’in Satisfaction (Rolling Stones şarkısıdır aslında Satisfaction) adlı coverını dinledikten sonra nihayet kafama bi’şey dank ediyor. Ben sadece Pj Harvey’in söylediği kısımları mırıldandığımı fark ediyorum. Sonra da bi meraklanıyorum, kimdir bu hatun?

Polly Jean Harvey İngiltere’de bir koyun çiftliğinde doğan ve –tabiri caizse- eşek yüküyle parası olmasına karşılık lüks bir villada değil de, İngiltere’nin taşralarından birinde yaşayan mükemmel sesli bir hatun. Taşra hayatı sürmesinde “köylü bir kadın” olmasının ve bundan hiç çekinmemesinin payı büyük tabi.

90’lı yılların başında kadın vokallerin albüm akınları arasından sıyrılıp çıkmış, övgüye değer görülen isimlerden biri olmuş. Minnacık çocukken gitar ve saksafon çalmaya başlamış Polly Jean, 1991’de de basçı Steve Vaughn ve baterist Robert Ellis’le “Pj Harvey” adında bi’ grup kurmuş. “Dress” adlı ilk singleları “indie rock için sansasyon niteliğinde. Daha sonra gelen “Sheela-Na-Gig” ile “Dress” için çok farklı yorumlar yapılmış ama, Polly Jean röportaj konusunda bi’ hayli isteksiz davranmış. Samimiyeti ve seksapalite kelimesine yeni bi’ anlam kazandıran fotoğrafları basını allak bullak etmiş.

İlk albümleri Dry’ın çıkış tarihi 1992 baharı.Albüm beklenenden daha fazla ilgi görmüş. Dry, rock müziğin temel taşlarından biri olarak tabir edilmekte şimdi. Polly Jean bu dönemde “Rolling Stone” dergisi (bilmiyorum, bilmeyeniniz var mı?) tarafından en iyi vokal ve söz yazarı seçilmiş. Kurt Cobain’in en sevdiği 50 albümden biri haline gelmiş. Albümün temasında Polly Jean’in açık sözlü tavırları, olgunluğu ve feminenliği var. Bu da albümü dikkat çekici hale getiren nedenlerden biri.

1993’te gelen histerik Rid Of Me için, (Pixies’den de tanıyabileceğimiz) prodüktör Steve Albini ile çalışılmış. Steve Albini, her zaman farklı şeyler yapmak niyetinde olan PJ Harvey’in albümüne klasik, ağır gitar soundlarını zorla sokmuş. Polly Jean, bu albümde gene farklı görünüşüyle, kadınsılığıyla dikkat çekmiş ve albüm ona Mercury Ödülleri adaylığı getirmiş. Aynı senenin sonunda Rid Of Me’den sekiz parçanın B-Side’larının ve yayımlanmış parçalarından altı tanesinin yer aldığı “4 Track Demos” adlı albümünü piyasaya sürmüş.

Polly Jean, Rid Of Me’den sonra basçısı ve bateristiyle yollarını ayırmış ve üçüncü albümü olan To Bring You My Love’ı solo olarak çıkarmış. Gitarist olarak (hala daha çalıştığı) John Parish’i ve Joe Gore’u, basçı olarak da Mick Harvey’i görüyoruz bu albümde.
To Bring You My Love müzik listelerini fethetmiş gibi görünmese de, tüm dünyada yarım milyon satmış. Bir çok müzik eleştirmeni, daha çok blues ağırlıklı bu albümü yılın en iyisi olarak seçmiş ve MTV “Down By The Water” adlı singlea büyük destek vermiş. Rolling Stone ve Q dergisi tarafından yılın sanatçısı seçilmiş Polly Jean ve Mercury ödüllerine yeniden aday olmuş. Aynı zamanda Grammy ödüllerine 2 dalda aday olan albüm 90’lı yılların en iyi albümü olarak görülüyor. Polly Jean Harvey 1995 yılını turnelerle geçirmiş. Sonraki yıl inzivaya çekilip Nick Cave (eski eşi) ’le yaptığı düet ve John Parish’le çıkardığı “Dance Hall At Louse Point” albümü dışında pek ses çıkarmamış.

Sonra karanlık İs This Desire (1998) gelmiş. Bu albümle Polly Jean’in her albümde farklı bir şeyler yapacağı anlaşılmış oluyor. Çünkü albümlerinin değişik temaları dışında Polly Jean, bu albümde her şarkıda farklı ses tonu kullanıyor. Elektronik müzik ağırlıklı albüm karanlık bi’ özellik taşıyor. Polly Jean bu albümü için “yaptığım en uç albüm” diyor.

2001’de gelen Stories From The Sea, Stories From The City PJ’in şehre alışma çabasını yansıtıyor. Bu albümü Dry’dan sonra çıkan en iyi albüm niteliğinde. 2001’de Mercury müzik ödülünü alan albüm, Pj’e bu ödülü alan ilk kadın olma gururunu yaşatmış ve Pj’in anlaşılmaz yapısından farklı olarak daha net bir özellikte.

2004’te çıkan Uh Huh Her, Pj’in en kendi başına kaldığı albüm. Perküsyon ve davul dışında bütün enstrümanları kendi çalmış Pj Harvey. Bütün çıplaklığıyla sesini ortaya koymuş ve bu albüm de kariyerinde en sağlam yere oturmuş. En iyi alternatif müzik dalında Grammy’e aday olmuş ve aynı zamandan Brit ödüllerine de aday görülmüş. Meteor İrlanda Müzik Ödülleri’nde ise en iyi uluslar arası kadın sanatçı seçilmiş.

Pj Harvey’e, bütün başarılı sanatçılara götürüldüğü gibi, film teklifleri de gelmiş tabi. Ama “bunalıma girmiş rock sanatçısının efsanevi geri dönüşü” temalı filmlerde oynamayacağını söylerek geri çevirmiş bu teklifleri Pj. Onun yerine Hal Hartley’in Hristiyan mitolojisi üzerine kurulu The Book Of Life adlı filminde Maria Magdalena olmayı kabul etmiş. Pj’in dinle ilgili olmasının bu rolü teklif etmesinde payı vardır sanıyorum.

Polly Jean Harvey’in son albümü ise 2007 Eylül’ünde çıktı. Alternatif rock türündeki albüm eleştirmenlerce yere göğe konulamadı. Mükemmel dendi, ki ben de aynı kanıdayım. White Chalk adlı albüm Pj’in en çaresiz, en savunmasız hali. Ve Pj bu halini kabullenmiş, sakinleşmiş görünüyor.

Şizofren olup olmadığı konusunda bi’ hayli kafa yoran ve sonunda şizofren olduğu kanaatine varan bu hatunun durgunluğu merak uyandırıcı geliyor bana. Her an patlayacakmış, üstünü başını atıp gene bas bas “bacaklarımı yala” diye bağıracakmış gibi geliyor. Aslında herkes yaşlılığı merakla beklenen bu hatunun diğer albümünde patlayacağını düşünüyor ama, her zaman farklılık yaratan Pj gene bizi şaşırtabilir. Bize düşen tek şey, White Chalk’la hayaller dünyasına dalıp “Vay be, kadın bi’ senelik piyano bilgisiyle neler yapmış. ” demek.

(2 oy verilmiş, ortalama: 5/5)

 Loading ...

yorum bırakın