Bir gitar, bir klavye, bir bateri. daha fazla neye ihtiyacım var ki?

2005 yılında bir indie grubu için “fazlasıyla” adını duyurmuş olan kanada’lı the new pornographers’ın “twin cinema” isimli albümü çıktı. Kathryn Calder isimli bir isim gülümsüyordu albümde çalışan elemanlar arasında, klavyede ve vokalde. Albüm ciddi anlamda güzel eleştiriler aldı, beğenildi. Birkaç ay sonra ise yine elemanları arasında Kathryn Calder ismini gördüğümüz bir grup, Immaculate Machine, “Ones and Zeros” isimli albüm çıkardı tng’nin bağlı olduğu plak şirketi Mint Records’den. Immaculate Machine, albümü tanıtma amaçlı olarak, TNG ile beraber bir süre alt grup olarak konser verdi, kanada’dan avrupa’ya kadar turlara katıldı. iyilerdi. Geçtiğimiz senenin sonlarına doğru da yeni albümleri çıktı: Immaculate Machine’s Fables.

TNP ve benzerlerine yapacağım kıyaslamaların aksine, grubun kendisinden bahsetme niyetindeyim. Yaptıkları müzikte popüler müzik altyapısını görsek de, bariz bir şekilde 80′lerden kalma tonlara, folk öğelerine, kulağımıza arabeskten aşina olan keman samplelarına, oynak synth öğelerine, ve buraya dikkat çekmek istiyorum, grubun 3 gibi az bir sayıda olan elemanlarının tamamının yaptığı vokal eklemelerine yer bulabiliyorduk. 3 kişilerdi, ancak kulaklarımıza eksikten çok fazlası geliyordu.

Yeni albümleri Fables’de ise 2005 albümlerine kıyasla, ki kötü bir albüm denemez ya, daha da bir iyileşme gördüm. Kendini daha çok belli eden bateri tonları, hüzünlenebileceğiniz müziğin basmakalıp havasını bir anda yok eden zekice yazılmış şarkı sözleri, Kathryn’in artık zorlama gibi durmayan vokalleri alıp başını gitmiş. Hoşuma gitti, dinledikçe dinleyesim geldi albümü Dear Confessor isimli şarkıyı ilk duyduğumdan beri.

Albümün ilk şarkıları, Jarhand ve Dear Confessor‘den başlayan coşku albümün sonuna doğru kendini daha çok duygusal bir havaya bırakmış. Tam anlamıyla bir konsept albümü diyemeyiz tabi, şarkılar genel olarak birbiriyle alakasız, her biri ayrı yazılmış birer “yol hikayesi” iken rastgele albüme konmuş gibi. Ha bu kötü bir şey mi? hiç de değil. aksine bende bir samimiyet yarattı ki “konsept albümü” fikrine de sıcak baktığım söylenemez.

Albümün altyapısına baktığımızda ise, tnp ve Tegan & Sara prodüktörlerinin yanı sıra zamanında the arcade fire ile çalışmış Owen Pallett’den Franz Ferdinand’ın vokalisti Alex Kapranos’a kadar türlü türlü isim görmekteyiz. Üstünde cidden uğraşılmış ve saygıyı, övgüyü hak eden bir albüm yani. Üstelik kaliteli, ki bu benim aradığım şey, her ne kadar “popüler olan kötüdür” diye bir kavram ortaya atmasam da, popüler olma çabasıyla hazırlanmadığı her şarkıda belli oluyor.

Grup albümün paylaşılmasına karşı değil, öyleyse biz de görevimizi yerine getireceğiz.

Şarkı Listesi:

1. “Jarhand” – 3:27
2. “Dear Confessor” – 3:01
3. “Roman Statues” – 4:05
4. “Old Flame” – 4:32
5. “Small Talk” – 3:42
6. “Nothing Ever Happens” – 2:43
7. “Northeastern Wind” – 4:31
8. “C’Mon Sea Legs” – 4:02
9. “Pocket” – 2:29
10. “Blinding Light” – 3:42

İndir:

IM-F.zip

(2 oy verilmiş, ortalama: 5/5)

 Loading ...

yorum bırakın